ადამიანის ქალაქი

ადამიანის ქალაქი

დორისი დილიდანვე შეუძლოდ იყო და მსახურებს ლაპარაკი აეკრძალათ. ჩახველებაზეც კი ოცი როზგი იყო სასჯელი. აუტანელმა სიჩუმემ გააღვიძა იროდი და სიზმრიდან გამოყოლილმა უჟმურმა განწყობამ თავი აატკია. ცხვირთან სისველე იგრძნო. ხელი მოისვა, სისხლი მოსდიოდა. საწოლთან დადგმული ტუმბოდან სიგარეტი აიღო და ის-ის იყო უნდა მოეკიდებინა, რომ გაახსენდა, ლოცვა ჰქონდა წასაკითხი. გაჭირვებით წამოდგა, ფეხები დაიბანა, თალესი დაიფარა და თვრამეტი ქებათა-ქება წაიკითხა.
თვითონაც ებრაელობდა. წვერს ატარებდა და თალეს-კორტნი ეცვა ტანსაცმლის შიგნით, მაგრამ ამ ჯიშს რას გამოაპარებდი? ჰაიასტანიდან ჩამოთესლებულს ზიზღითა და აგდებით უყურებდნენ. პირში კი ყველა უცინოდა, მაგრამ ზურგს უკან... ზურგს უკან ხომ იცოდა რასაც ლაპარაკობდნენ მასზე?!
“მოიდე ანი... მოიდე ანი...” – ჩურჩულებდა თავისთვის და გულდამძიმებული რაღაც, განსაკუთრებულად ცუდის მოლოდინში იყო.
ლოცვას მორჩა და აივანზე გავიდა. ხელისგულივით ჩანდა მთელი იერუსალიმი და მისი შემოგარენი. მოსწონდა ამ აივანზე დგომა, განსაკუთრებით ღამით, როცა განათებულ ქალაქს უყურებდა. სად ჰქონდათ ასეთი ქალაქი აქამდე, ან ქუჩები, ნაგვით სავსე რომ იყო, განა ასე კრიალებდა? ეს ხალხი დაუნახავია! – წყენით ჩაილაპარაკა თავისთვის. რაც გინდა გაუკეთო, დაუნახავები არიან. მათი ყველა ჩვეულება მიიღო, ისინი კი დორისთან უკანონო კავშირს ვერ პატიობენ. ის, რაც მათთვის უკანონო იყო, იროდისთვის კანონიერად ითვლებოდა. დორისს ცოლს ეძახდა, თმიან და ფეხებდახლართულ მარიამნას კი საყვარელს.
ქვემოთ ჩაიხედა და თავის ახლადგარეცხილ ბენტლის გადააფურთხა. ჩავა და ამის გამო გააროზგინებს რომელიმე ებრაელ მსახურს -  ესეც მისი შურისძიება!
დერეფანში სიჩუმე იდგა. ბნელი და გრძელი ტალნები შემზარავად დუმდნენ.
_ ეეეი! – დაიღრიალა იროდმა და კედლებმა ექო გამოსცა “იეე, იეე...” _ შამაი!
მსახური მის მარჯვენა ხელთან ამოიზარდა. თავდახრილი იდგა. მეოთხედმთავრის ჯორჯ რეჩის შავ ფეხსაცმელს აკვირდებოდა.
იროდს ეზიზღებოდა ელამი შამაი. ყოველი კერძის გასინჯვის წინ შიში იპყრობდა, ვაითუ მომწამლოსო, მაგრამ ისიც იცოდა, რომ მასზე სანდო მსახურის პოვნა იერუსალიმში შეუძლებელი იყო.
_ როგორ ხარ, შამაი?
_ მადლობა იროდს და ღმერთს! – მარმარილოს იატაკს შუბლი დაადო კაცმა და რეჩის ფეხსაცმელს მსუბუქად აკოცა.
_ რა სიჩუმეა?
_ ქალბატონია შეუძლოდ და...
იროდს გულმა რეჩხი უყო. ავი სიზმარი გაახსენდა და დორისის საძინებლისკენ წავიდა.
_ სამი აღმოსავლელი მოგვია მოსული, თქვენი ნახვა სურთ! – დაადევნა შამაიმ და ისევე გაქრა, როგორც ამოიზარდა რამდენიმე წუთის წინ.
დორისი მიბნედილი სახით იწვა. დროდადრო დამპალი კვერცხის სუნს ამოაბოყინებდა ხოლმე. მსახური ამონაბოყინებულ ჰაერს მარაოთი ანიავებდა, რომ სუნს ქალბატონი არ შეეწუხებინა. იროდმა ქალის მოღიავებულ მკერდს შეავლო თვალი და ეჭვით გახედა მსახურს. სახე აელეწა, თუმცა გაახსენდა ეს უკანასკნელი საჭურისი რომ იყო და დამშვიდდა.
_ რა გჭირს, ჩემო დედოფალო? – მიეფერა.
_ ბევრი მომივიდა! – სახე დაეჭყანა ქალს საჭმლის გახსენებაზე და ისევ ამოაბოყინა.
იროდი გაბრაზდა. ექიმმა მკაცრი დიეტა დაუნიშნა დორისს, ის კი მუცელღორობას ვერ შეეშვა. გამოსაჩეკად გამზადებულ წიწილებს კვერცხშივე ახარშვინებს და თოთოებს, ჩანასახოვან ბუმბულიანად ჭამს. თან ჭამს განა ერთს ან ორს – ათ ცალს ერთ ჭამაზე.
აღარაფერი უთქვამს. მსახური მინერალურ წყალზე გააგზავნა, თვითონ კი მისაღები ოთახისკენ წავიდა.

მოგვები ერთმანეთზე დაბლები იყვნენ. უზარმაზარი თავები და მოკლე ხელები ჰქონდათ. დახლართულ ტანიანები თავისუფალი სტილით მოჭიდავეებს ჰგავდნენ.
იროდი მისთვის განკუთვნნილ სკამზე დაჯდა და ხელით თავისკენ მიიხმო სტუმრები.
ორმა ენა არ იცოდა, მესამემ გაჭირვებით, მაგრამ მაინც აუხსნა ჩამოსვლის მიზეზი და იროდიც მიხვდა, სად და როდის აუხდა ცუდი სიზმარი.
მოგვები ვარსკვლავს გამოჰყვნენ, რომელმაც მათ იუდეის მეფის დაბადება აუწყა.
იროდმა სასწრაფოდ დაითხოვა სამივე. მათ მიერ მოტანილი ქრთამიც არ აიღო და სასრგებლო ინფორმაციისთვის თავადვე დაასაჩუქრა სტუმრები. თუკი რამეს შეიტყობთ, მეც გამაგებინეთო, დააბარა და ერთ-ერთი თავის სასტუმროში დააბინავა.
მაშ დრო მოვიდა? ჯერ კიდევ სამი წლის წინ უთხრა სასახლის მთავარმა კაბალისტმა, “აღთქმის ფიქალებში”, “პარდესში” და “აგადაში” წერია, რომ იუდეის ბეთლემში, იქ, სადაც თავის დროზე ქრისტე იშვა, ახალი ქრისტე დაიბადებაო.
ნუთუ ყველაფერი მეორდება ამ ქვეყნად? ნუთუ ყველაზე დიდი ურწმუნო მართალი იყო?
იროდმა მძღოლი გამოიძახა და ქალაქში გასვლა გადაწყვიტა. ტაძრების შესასვლელებთან უკვე გამოეკრათ მომავალი მესიის ამოსაცნობი ნიშნები, -  გენიალოგიიდან დაწყებული, თვალების ფერით დამთავრებული. სიტყვებიც კი, რომელსაც ის იხმარდა, იგავები (თავისი განმარტებებით) და ასე შემდეგ. აფიშები არაფერს იუწყებოდნენ იმის შესახებ, რაც მხოლოდ იროდმა იცოდა:  მესიასთან ერთად ანტიმესიაც უნდა დაბადებულიყო, მაგრამ აი, მისი ამოსაცნობი ნიშნები კი არავინ იცოდა. ცნობილი მხოლოდ ის იყო, რომ ანტიმესიას ზურგზე სვირინგივით ამოტვიფრული ხუთქიმიანი ვარსკვლავი ექნებოდა და მასში დიბუკი ჩასახლდებოდა.
როგორ უნდა განასხვაოს ხალხმა ნამდვილი ყალბისგან? იქნებ ცრუმ ჭეშმარიტი მესია გაანადგუროს და მერე თავად გაბატონდეს? თავად იროდსაც ჩამოაგდებს და ხალხსაც დაღუპავს.
“უმჯობეს არს ერთი მცირედთაგანის...” გაახსენდა სადღაც წაკითხული თუ მოსმენილი და ამ სიტყვების მთელი სიმართლე შეიგრძნო.
თუ (ვთქვათ და) თავისი შორეული წინაპრის საქციელს გაიმეორებს, რას მოგვცემს ეს? სავარაუდოდ ისევ გადარჩება ახალშობილი მესია, მაგრამ რა შანსია რომ ცრუქრისტეს ხაფანგში მოიმწყვდევს? თანაც, ახლა ძველი დრო არ არის, ადამიანის უფლებათა დაცვის საერთაშორისო ორგანიზაციები აყვირდებიან და აკივლდებიან, რომელიმე ყრმას რომ თითი დაადოს. სამყაროშიც ბოროტება მეფობს, განა უფლებას მისცემს ვინმე რომ მან, რიგითმა მეოთხედმთავარმა ანტიქრისტეს წინააღმდეგ გაილაშქროს?
მანქანიდან გადმოსულს ტაშით და ყვავილებით შეხვდნენ. თავისი გამოჩენით ხშირად არ ანებივრებდა ხალხს. ყალბად დაუქნია ხელი და ტაძარში შევიდა. შესასვლელთან გამოკრულ უზარმაზარ პლაკატს თვალი მოჰკრა თუ არა, გუნება წაუხდა. სწრაფი ნაბიჯით ჩაუარა და მღვდელთმთავარ ანნას მიესალმა.
ანნამ უკვე იცოდა მოგვების შესახებ. სამღვდელთმთავრო ჯაშუშები მათ საზღვრის გადმოკვეთის მერე უთვალთვალებდნენ. იროდმა სასახლის მთავარი კაბალისტის დასკვნა დაუდო წინ. ანნას სახეზე დაეტყო ის, რასაც ამ კაცზე ფიქრობდა. წლების მანძილზე უკიჟინებდა მეოთხედმთავარს ეგ არიმანის მსახური გვერდიდან მოიშორეო. დიდად არც იროდს უყვარდა კაბალისტი, მაგრამ თალმუდის განმარტებები მასზე უკეთ არავინ იცოდა.
მღდელთმთავარმა თვალი გადაავლო დასკვნას, კოკა-კოლა მოსვა, ჩაახველა და თქვა;
_ რას აპირებ?
_ როგორც მაკურთხებთ, რაბბი!
ანნას მიაჩნდა, რომ არ შეიძლებოდა იმავე შეცდომის განმეორება, რაც ორი ათასი წლის წინ დაუშვეს. დრო იყო ხორბლისა და ღვარძლის გარჩევა ესწავლათ, მაგრამ ცრუ მესიის გამოჩენისთვისაც უნდა შეეშალათ ხელი, ბოროტების აღზევება რომ არ შემდგარიყო.
_ ისევ ჩვილების გაჟლეტვა?
_ ჩვენ ვერ ვიტვირთავთ კაცის კვლის ცოდვას, იროდ. ღმერთის წინაშე როგორღა გავმართლდეთ მერე? ან როგორ დავხოცავთ ბავშვებს? ერთი ფაქტიც რომ გამჟღავნდეს, მსოფლიოს ყველა ტელევიზია და პრესა აქ გაჩნდება და იქნებ სანატრელიც გაგვიხდეს ჯოჯოხეთი! ისიც დაუშვებელია ბოროტებას არ აღვუდგეთ წინ, ბოროტი ნერგი ჩანასახშივე უნდა მოისპოს და მოიძირკვოს.
_ რაბბი, შენ იცი, რომ მას შემდეგ, რაც თქვენი რწმენა მივიღე, თქვენი ღმერთი ვაღიარე და თქვენი ხალხი შევიყვარე, თავიც და თანამდებობაც ამ ხალხს მინდა შევწირო. მან ხომ იცის, რომ ჩემი განზრახვა არ არის ბოროტი, მე ვიტვირთებ...
_ თუკი თავის დროზე ეგვიპტეში განარიდეს ი გ ი, განა ცრუმესიის მშობლები ვერ მოახერხებენ ამას? სხვა რამეს გთავაზობ – შენს ხელშია ძალაუფლება და ნებაც გაქვს საამისოდ, გამოიყენე გავლენა და საყოველთაო აბორტი გამოაცხადე. დაე, დედებმა საკუთარი ხელით დახოცონ შვილები. ამით ჩვენც ავირიდებთ ცოდვას და საქმეც გაკეთდება.
_ რაბბი, რომელი დედა მოიკლავს შვილს მუცელში? თან ახლა, როცა ქვეყანაში მესიის მოლოდინია. ყველა ოჯახში ელიან ნამდვილ ქრისტეს.
ანნამ ტაძრის ეზოში მოფუსფუსე ხალხს გახედა და მარჯვენა ცერი და საჩვენებელი თითი ერთმანეთს გაუხახუნა.

2.
“ეკონომიკის ათი ძირითადი კანონიდან ერთ-ერთის თანახმად, ქვეყნის მატერიალური კეთილდღეობა პირდაპირპროპორციულია დემოგრაფიასთან. ავიღოთ ჩინეთისა და აფრიკის მაგალითი. მას შემდეგ, რაც ჩინეთში მკაცრად კონტროლირდება შობადობა (სხვათაშორის ამის ხელშემწყობი პირველ რიგში გენდერული თანასწორობა და ქალთა დასაქმებაა) ეკონომიკა წინ მიიწევს. ამის ანტიპოდია ცენტრალური აფრიკის ქვეყნები, სადაც შობადობა არაკონტროლირებადია, შესაბამისად, სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ მყოფი მოსახლეობის რიცხვი ძალიან მაღალია. ჩვენს ქვეყანას აქვს საიმისო ამბიცია, რომ პრეტენზია ჰქონდეს მსოფლიოს მოწინავე ქვეყანათა რიცხშვში შედიოდეს და არა მხოლოდ შედიოდეს, ლიდერობდეს კიდეც. საამისოდ კი, მოგეხსენებათ საჭიროა ყველა იმ კრიტერიუმის დაცვა, რაც...

იროდი კმაყოფილი უყურებდა ტელევიზორს. მასმედიის საშუალებით ორ კვირიანმა მასობრივმა შეტევამ ხალხის ცნობიერებაზე შედეგი გამოიღო. ყველა ბილბორდი, სარეკლამო ჭრა, მაღაზიის ვიტრინები, ინტერნეტსივრცე და ჟურნალები აჭრელებული იყო სლოგანით, რომელიც თავად იროდმა მოიფიქრა: “დაეხმარე ქვეყანას, ორი წელი ნუ გააჩენ შვილს!”
ხალხი აღშფოთებული შეხვდა ინიციატივას. გაიმართა მიტინგები,  გამოსვლები, სატელევიზიო დებატები, მაგრამ მეოთხედმთავარმა იცოდა, რომ ყველაფერი ეს მის წისქვილზე ასხამდა წყალს, პირადი მაგალითის მისაცემად ოფიციალურ ცოლს, მარიამნას, პირველს გააკეთებინა აბორტი, რითაც დაამტკიცა, რომ ხელისუფალი ყველაფერში მაგალითი უნდა იყოს. პარლამენტმა გადაწყვეტილება მიიღო – ყველა მშობიარეს ჯარიმა დაეკისრა სამასი ათასი შეკელის ოდენობით, ხოლო დედას, რომელიც აბორტს გაიკეთებდა, ორ ამდენს უხდიდნენ კომპენსაციის სახით. სახელმწიფო ბიუჯეტიდან შვიდი მილიარდი შეკელი გამოიყო ამ პროექტის დასაფინანსებლად, რომელსაც საერთაშორისო მასმედიამ “ყველაზე უცნაური ახირება” უწოდა.
აიკრძალა ქვეყნიდან ორსულთა გადინება, სამაგიეროდ მოიმატა ფეხმძიმეთა შემოსვლამ, რათა აბორტი გაეკეთებინათ და კომპენსაცია მიეღოთ. სამშობიაროების სანაგვე ურნები დედის მუცელშივე მოწყვეტილი ნაყოფებით გაივსო. ქალაქი აქოთდა, მაგრამ სიმშვიდემ დაისადგურა – აღარსად ისმოდა ჩვილების ტირილი.
იროდი კმაყოფილი იყო. ის, რაც ვერ შესძლო ღმერთმა, მან განახორციელა – ცრუმესიის დაბადება გამორიცხული იყო!

3.
დორისი სამი დღე მშობიარობდა. ამ სამ დღეში დაბერდა და გაახალგაზრდავდა. ერთხელაც არ წამოუკივლებია ისე გააჩინა.
ბავშვი სამი კილო და სამასი დაიბადა. გოგო. სიგრძით ორმოცდათერთმეტი სანტიმეტრი, ზურგზე სვირინგივით ამოტვიფრული ხუთქიმიანი ვარსკვლავით.
იროდმა დაინახა თუ არა მიხვდა რასაც დაარქმევდა “ანტიპატრი. მისი სახელია ანტიპატრი და ის იმეფებს!”

ლილი

lili

variacia j. joisis Temaze

saabazanoSi wveTavda? _ araa! axsovda, onkani kargad rom daketa, magram xma xom aSkarad iqidan ismoda?!

adga. Custebi ver ipova da fexSiSvelam gairbina civ iatakze. onkani xelebis faTuriT Seamowma da mSrali iyo. cera TiTebi aamoZrava da SeaJrJola. saabazanoSi ufro bneloda da SeSinebuli, kankaliT gaiqca sawolisaken. logini odnav gaciebuliyo, sabani gadaweuli darCa da gaciebuliyo. Caxta Tu ara, moikunta da Tavi SigniT Cayo. or wuTSi gaTba da nel-nela fexebis gaSlac daiwyo.

“Suqi xom ar amenTo?!”

magram daezara. ra iyo saSiSi, kari urduliTac daketa, ubralod...

isev wveTavda?

mTeli ZaliT daZaba yuradReba da... isev wveTavda!

_ wveTavs da wveTavdes, ra vqna?! _ gaifiqra da meore mxares gadabrunda, magram verc iq moisvena, buzRuniT adga da isev gavida.

onkani mSrali iyo.

_ xval moZRvars movuyvebi yvelafers! _ gadawyvita da gamobrunda.

moZRvari iseTi saTno kaci iyo, masTan yovelive aviwydeboda lilis. ramdenjer misula ubralod salaparakod da xma veRar amouRia, magram mamao gverdiT moisvamda, raRacas etyoda, gaacinebda da qalic kmayofili brundeboda Sin.

Tavdapirvelad, cota morcxvobda, dabneuli Sedioda taZarSi. bevr rames (gansakuTrebiT intimur fiqrebs) malavda, magram mere TandaTan SeeCvia da dRes, ukve sruli sinanuliTa da yovelgvari mikibv-mokibvis gareSe endoboda mama sokrates:

_ wuxelisac vnaxe, mamao!.. viTom tyeSi viyavi; uzarmazari, uSvelebeli xeebi idgnen iq, mamao! xe ra gasakviria, magram TiTqos pirvelad vxedavdi. es ranairi yofila-meTqi, vambobdi da xeliT vexebodi.

mere is kaci, ara sxva kaci movida da... isev ise... iq, mindorSi... me... imasmiqna!..

 da Sendobili, Tumca odnav datuqsuli, mSvidad gamodioda taZridan.

_ marTalia ra! _ fiqrobda _ aRara var im asakis, msgavsi sizmrebi rom vnaxo; raRa dros Cemi egeTebia?!

magram uecrad acnobierebda, rom Tavs ityuebda, rom siamovnebda, rom kmayofili iRviZebda. amis aRiareba da gawiTleba erTi iyo. aRelvebuli gadaisvamda SeRebil Tmaze xels da Cqari nabijiT garboda eklesiis ezodan.

ormocdaaTi wlisa gaxldaT; Svili ara hyavda ki ara, kacis kocnac ar icoda.

mTeli sicocxle swavlasa da muSaobas Sealia da veRarc SeamCnia, rogor gaxda ocdaTxuTmetis. mere daiwyo naTesavebis moyvanili sasiZoebis dawuneba da amasobaSi, ormocdaxuTsac gadaabija. swored maSin gadawyvita, sayvarels mainc gaviCeno da sanam Sesaferis kacs ipovnida, rZalma eklesiaSi miiyvana Tavis moZRvarTan.

taZarSi simSvide iyo, sxvanairi simSvide, ara iseTi, rogoric saxlSi. Sin simartove da sicive idga. da daiwyo mama sokratesTan siaruli, sayvarlis ideam ki sruli kraxi ganicada; xolo, roca moZRvarTan aRiara, amas da amas vapirebdio, mamaom daamSvida da uTxra: Tu RmerTs nebavs mogivlens qmars, codvaSi ki ar Cadgeo.

da fiqradac ki aRar gauvlia (?) msgavsi ram, is ki arada, Tuki kaci moewoneboda, cdilobda, SiSveli aRar warmoedgina, rogorc adre; magram ramdenadac cxadSi Tokavda grZnobebs, imdenad sizmrebSi iyo survilebis mona, Tumca, wlebis matebasTan erTad, iqac iswavla Tavis kontroli: _ ukve TviTon ki aRar nebdeboda mamakacebs, aramed isini xmarobdnen Zalas da imorCilebdnen!

moZRvari ki amSvidebda: _ meti iloce, meti imarxule, ar iWorao da eg eSmakeuli sizmrebic mogSordebao.

yvela locvas kiTxulobda, rac locvanis wignSi iyo. metroSic, “goneba rom ar dafantvoda uazrod”, Tavdaxrili loculobda. cdilobda damTmobi, keTili yofiliyo, magram uecari afeTqebebi mainc icoda. SeiZleba ise gaelanZRa mezobeli, mere ori dRe sananeblad hqonoda _ es ra momividao, samagierod, rac eklesiaSi siaruli daiwyo, yvela marxvas inaxavda. marTalia, Tavidan cota ar iyos uWirda, gansakuTrebiT Sobis marxvaze, magram mere da mere SeeCvia, SeeCvia ki arada, mTeli simkacriT epyroboda Tavsac da jemalisac da Tumca moZRvarma uTxra, saWiro araa jemalmac imarxuloso, am erTxel ar daujera sulier mamas da Tavisi gaitana.

gazafxulze sami weli xdeboda, rac jemali lilisTan cxovrobda. erTi bewo iyo, roca moiyvana, axla ki ise gaizarda da galamazda, kaci Tvals veRar moswyvetda. sadarbazos win, kuTxeSi, gawuwuli da aknavlebuli ipovna lilim da saxlSi waiyvana; dabana, daasufTava da radgan yvela nacnobma uari Tqva ujiSo katis movlaze, Tavadve daitova. kacma ar icis ratom daarqva jemali, miTumetes, rom kata dedali iyo, magram amas arca aqvs gadamwyveti mniSvneloba, mTavari isaa, rom adamianiviT Seiyvara da aki adamianiviT aSimSilebda kidec!

_ mTels Cems samezoblos da sanaTesaos mirCevnixaro, efereboda knuts da ise anebivrebda, rogorc ayvanil Svils, magram Tu saWiroeba moiTxovda, sjida kidec.

xsnilobisas, Tevzs da saukeTeso rameebs yidulobda da servizis TefSiT miarTmevda xolme jemalis, romelic, unda aRiniSnos, rom didad ar afasebda patronis eklesiurobas. patroni ki aTive mcnebas icavda (cdilobda yovel SemTxvevaSi) da mTeli gulmodginebiT inaniebda uneblie Secodebebs.

rac Seexeba Woraobas, visTan unda eWorava? _ naTesavebTan iSviaTad dadioda, megobrebi ar hyavda, mezoblebTan ki TiTqmis ar hqonda urTierToba. erTaderTi adgili, sadac met-naklebad daiareboda, Zmis ojaxi iyo. rZali morwmune gaxldaT da Tu SemTxveviT romelime wamoiwyebda laqlaqs, meore mTeli seriozulobiT aCerebda: _ ar gvinda, RmerTia mowame, ar gvindao da Cerdebodnen.

mxolod ZmiSvilebTan iyo SedarebiT Tavisufali. isini SesvlisTanave kiserze ekidebodnen da mamida movida, mamida movidas ZaxiliT ukan dasdevdnen. lilis guli uCuydeboda am scenis danaxvisas da cremlmoreuli, malimal kocnida bavSvebs, bavSvebi ki kanfetebs Txovdnen da zogi jibeSi uZvreboda, zogic _ CanTaSi. da lilic, sazeimo saxiT iRebda CanTidan Sokolads, an burbuSelas da anawilebda.

xandaxan ufiqria, netav saCuqrebi rom ar mimqondes, Tu veyvarebio, magram arasodes Seumowmebia es!

rZali ki: _ rad gindoda, giWirs Senc! _ eubneboda calybad da oTaxSi Sehyavda.

magram ZmiSvilebi Zmis saxlSi iyvnen kargebi, xolo im iSviaT dReebSi, roca masTan modiodnen stumrad, pirdapir autanlebi xdebodnen. erTi sawolze xtunaobda, meore jemalis dasdevda, mesame wignebs yrida Tarodan da gabrazebuli lili, bolo-bolo iyvirebda: _ gaCerdiT! rZals swyinda es “gaCerdiT” da dasarCenad mosulebi midiodnen. mere mTeli ori kvira gabutulebi iqnebodnen da bolos isev lilis aRar mouTmenda guli, “daitvirTeboda” da estumreboda. rZali Cveulebrivad xvdeboda, is ki arada _ ukeTesadac, imis niSnad, rom mogiteveo. da lilic, yovel dRe midioda ZmasTan, sanam erTxelac rZali, odnav civad (SeiZleba lilis eCveneboda) ar daxvdeboda. mere mTeli ori kvira daikargeboda da wesisamebr, yovel mexuTe dRes daiwyebda siaruls.

da im diliTac adre adga. Caicva, isauzma da eklesiaSi gaiqca. mamaos bevri xalxi hyavda, Tanc niSnoba iyo da saubari xvalisTvis gadado.

dRes ra dRea? _ SabaTi, ara? oTxSabaTi, xuTSabaTi, paraskevi, SabaTi! _ TiTze daiTvala da maRaziaSi Sevida. maRaziaSi marto Zviriani nuga hqondaT da orasi grami aiRo.

metromde fexiT Caval! _ gaifiqra da mokleze wavida. gzaSi wuxandelze fiqrobda. sizmari ar unaxavs, mara is akviatebuli xma ra iyo netav?!

molandebebi xom ar damewyo, ra vqna?! _ gaifiqra da wamiT Sedga. mere pirjvari gadaisaxa da erTi “mamao Cvenoc” Tqva.

roca Jetons uSvebda, cialas moyvanili sasiZo gaaxsenda ratomRac _ maRali, tlanqi kaci! soflidan iyo da xelebi tlanqad ewyo muxlebze. maSin lilis mis frCxilebSi dagrovili WuWyi SeZagda, magram uari sxva mizeziT Tqva.

ratom gaaxsenda da raRa maincadamainc is da aq?

im WuWys me TviTon amovuwmenddio, gaifiqra da eqskavatorze Sedga.

vagonSi bevri xalxi iyo. uknidan viRac sqeli kaci ise miawva, lamis miaWylita. undoda uxeSad eTqva rame, magram ratomRac gadaifiqra. kaci Tvals ar aSorebda, avxorculad uyurebda da tuCebs awklapunebda.

Tavxedia! _ gaifiqra da gverdiT gaixeda, magram Tvali mainc gaurboda. fiqrebSi Tavi dasaja da iqeT rom aRar gaexeda, erT wertils CaaSterda uazrod.

or gaCerebaSi kacic Cavida da daisvena.

“mgoni, cota nasvamic unda yofiliyo!”

roca xalxi SeTxelda, viRac Suaxnis mamakacma adgili dauTmo. lili daibna. jer ar jdeboda, magram kacma xeli nidayvs zemoT frTxilad mokida xeli da esec dajda.

“isev Cvens Taobas SemorCa zrdiloba, Torem aba axlandeli axalgazrdoba dagiTmobs adgils?” _ gaifiqra oficialuri toniT da im wamsve dafeTda: _ am kacmac asakis gamo xom ar?!.

Aaraa! masze ufrosic iqneboda. “ubralod, zrdilobiania da morCa!”

roca mis gverdiT adgili gaTavisuflda, kaci miujda. lili SeiSmuSna. rodesac win edga ara uSavda, axla ki gaxedvac ki euxerxuleboda.

vaime, mgoni madlobac ar miTqvams! _ gaifiqra da ucbad miubrunda: _ gmadlobT batono... weRan rom...

da kacic gamoelaparaka, magram or gaCerebaSi Cadioda lili.

da winaswar adga, daemSvidoba da karTan dadga imediT, rom... raRacis imediT.

da roca zurgs ukan kari daiketa, mobrunda da dainaxa kaci, xels rom uqnevda, magram vagoni wavida da TviTonac wavida.

rodesac zari dareka, scada gaeRima. tansacmeli gaiswora da CanTa...

CanTa!

CanTa vagonSi darCenoda!

მწერალი - იუმორისტული მოთხრობა

მწერალი

1 ეტაპი: როგორ დაიწყო ყოველივე

მე, როგორც ჩემი თაობის ახალგაზრდათა უმრავლესობა, უსაქმურობამ, ბანქოს, დომინოსა და ნარდის თამაშმა, ნარკოტოკული საშუალებების წევამ და უაზროდ სმამ დეპრესიაში ჩამაგდო. ჩემს ლექსიკურ მარაგში გახშირდა ისეთი ფრაზები, როგორიცაა: _ ამ ცხოვრების დედა... რა გინდა აკეთოს კაცმა... ფუ, ეს ქვეყანა... დავიღალე... იქნებ მონასტერში მაინც წავსულიყავი... ყველაფერმა აზრი დაკარგა... აღარ მაინტერესებს... და ა.შ. ამასთან, საოცრად ბუნჩულა ბიჭიდან გადავიქეცი კონფლიქტურ, ავსიტყვა და დაუნდობელ პიროვნებად.

მშობლებთან ურთიერთობაში პრობლემები გამიჩნდა (უკვე მძულს: _ მამა, მომე ორი ლარი!), ნათესავებს დასანახავად ვეღარ ვიტანდი (წავიდნენ მაგათი, ვინ რაში გამოგადგება ნეტავ?), მეზობლები შემძულდნენ (მაგ ახვარს უნდა ჰყავდეს ეგეთი მანქანა?!) და ლამის პოლიციელიც კი გავხდი.

ნერვები უკიდურესად დამეძაბა. არც სამუშაო, არც სამუშაოს პერსპექტივა და არც სამუშაოს პერსპექტივის პერსპექტივა. მოკლედ, ერთი ნატვრა-ღა მქონდა _ მალე დავბერებულიყავი და მოვმკვდარიყავი, მაგრამ ამ დროს ხელში ჩამივარდა ამერიკული გამოთქმების წიგნი, რომელშიც ეწერა:

2 ეტაპი: რა ეწერა ამერიკულ გამოთქმათა წიგნში:

“როცა კაცმა არ იცის რა აკეთოს, ცოლი უნდა მოიყვანოს!”

სიმართლე გითხრათ, იდენად დამიჯდა ჭკუაში ეს აზრი, რომ სერიოზულად დავიწყე დაოჯახებაზე ფიქრი (ამასთან დავასკვენი, რომ ცოლის შერთვა მომგებიანია, რადგან მუდმივი სექსუალური პარტნიორი გიჩნდება), სასწრაფოდ შევიყვარე ერთი საოცარი ადამიანი და თვენახევარში ცოლადაც შევირთე. ქეიფებისა და თაფლობის თვეს გამოვტოვებ და გადავალ შემდეგ ეტაპზე.

3 ეტაპი: ყველაზე სოციალური ამბავი

მე და თიკო ისეაც გვიან ვიღვიძებთ ხოლმე, იმ დღეს კი საერთოდ _ საღამოს ექვს საათზე გავახილეთ თვალი.

_ ადექი, გოგო, მიეხმარე იმ ქალს, რა არის, რა ზარმაცი ცოლი მყავხარ?!

_ შენ ნუ იტყვი მაგას, შე ნაცარქექია.

_ ნაცარქექია მეძახე და ამ ნაცრის ქექვაში იბადება გენიალური იდეები.

_ ოჰოჰოჰოჰო! რა ტრაბახა გიჟი მყავხარ, ჩემო გიჟო, გოჭო!

_ ნუ მაბავ და ადექი-მეთქი, ინამუსე!

_ ხუთი წუთიც, რა!

_ ეე, ადექი, თორე გადაგისვრი ლოგინიდან.

თიკო ბუზღუნით და ზლაზვნით ადგა და ჩაცმა დაიწყო. ძალიან ვნებიანი ჩაცმა იცის და 

_ მოდი, ჩემო კნუტო!

_ წადი რა, ამაგდე და ახლა?

_ მოდი, რა!

_ არა!

_ მოდი, თორემ თუ ავდექი, უარესია!

_ კარგი ერთი!

მე წამოვხტი და ხელები შემოვხვიე. ის დამისხლტა და საწოლზე შეხტა. გამოვეკიდე და ოთახში სირბილი დავიწყეთ. თიკო წიოდა და გამირბოდა. ხან ბალიშებს ვესროდი, ხან ტანსაცმელს და ამაზე უფრო ხალისობდა. ხმაურზე დედაჩემმა შემოაღო კარი და როცა მიხვდა რაშიც იყო საქმე, უკან გავიდა სიცილით, თქვე გიჟებოო.

თიკოს შერცხვა და კარგი, გავჩერდეთ, სირცხვილიაო. დრო ვიხელთე და მაგრად მოვეხვიე. ის მომყვა და კისერზე ჩამომეკიდა, მერე კი უცბად გაიცინა და გამისხლტა, თუმცა ხელის გაწვდენა მაინც მოვასწარი და ბიუსჰალტერი შემრჩა ხელთ.

_ ვაი!

_ ე, რა მოუვიდა, ტო?

_ რა მხეცი ხარ, რა!

_ ძალით ხო არ მინდოდა შე ჩემა?

_ მანახე, ძაან გაფუჭდა? აუფ, ეს აღარც გაკეთდება.

_ არ გაკეთდება და ნუ გაკეთდება, მაგის დედაც, გადავაგდოთ!

_ კი, მაგრამ ლიასთან რა ჩავიცვა დღეს?

_ სხვა არა გაქვს?

_ არ იცი, რომ არა მაქვს?

_ ისე წამოდი.

_ როგორ ისე, ულიფოდ?

_ მერე რა?

_ ვერა ხარ, რა1

_ მაშინ უთხარი დედაჩემს და ახლის ფულს მოგცემს.

_ ოო, მე ვერ ვეტყვი, თან როდის-ღა მოვასწრო ყიდვა?

_ რა უნდა, გოგო, ჩაირბენ და იყიდი.

_ მე ფულს ვერ ვთხოვ დედაშენს!

_ ...

_ შენ უთხარი!

_ მე რა უნდა ვუთხრა?

_ უთხარი, რა!

_ რა ვუთხრა, თიკოს ლიფისთვის ფული მომეცი-მეთქი?

_ მაშინ მამაშენს გამოართვი.

_ როდის ის მოვა!

_ მაშინ ვინმესგან ისესხე; აბა, რა ვქნა, დათო, არ წამოვიდე?

_ ვინ ვინმესგან ვისესხო?

_ სერგოს გამოართვი.

_ ოცდაათი ლარი ისედაც ვალი მაქვს, მეტს ვეღარ ვთხოვ.

_ რაღას მეჭიდავებოდი?!

_ ...

(პაუზა)

_ დედაშენს რომ დაურეკო?

_ ოო, მე ვერ დავურეკავ დედას ფული მინდა-მეთქი.

_ აბა, რა გიყო?

თიკომ ხმა აღარ გამცა, ოთახიდან გავიდა და სარეცხის რეცხვა დაიწყო, მე კი მივხვდი, რომ სამუშაოს შოვნიდ დრო იყო და 

4 ეტაპი: ყველაზე უფრო სოციალური ამბის გაგრძელება

უფასო განცხადებების გაზეთში გამოვაქვეყნე შემდეგი ტექსტი:

“ახალგაზრდა, ნიჭიერი მწერალი ეძებს სამუშაოს, შესაბამისი ანაზღაურებით. ტ: 722514” 

დაახლოებით მესამე დღეს დამირეკა ერთმა ახალგაზრდა ქალბატონმა და შემომთავაზა სამუშაო საკმაოდ მაღალი ანაზღაურებით. შეხვედრა დავთქვით და წავედი.

ისეთი თბილი ქალი იყო... დიდებისა და ფულის მთები აღმითქვა, ფული მასესხებინა, ორმოცდაათი ლარის საქონელი შემაძენინა, მათი გასაღება დამავალა და თუკი შენნაირ მსურველებს კიდევ მომიყვან, პროცენტებს გადაგიხდიო, მითხრა.

ის საქონელი ნათესავებზე ძლივს გავასაღე და განცხადების ტექსტიც შევცვალე: 

“ახალგაზრდა, ნიჭიერი და სიმპათიური მწერალი ეძებს სამუშაოს, ქსელური მარკეტინგი ნუ გამომეხმაურება. ტ: 722514 დათო”

დამირეკა ქალბატონმა, რომელსაც გარდაცვლილი ქმრის საბუთების და პირადი  ჩანაწერების მოწესრიგება სურდა.

და რაღაც შვიდ საათში ოცდაათი ლარი ვიშოვე და ის დაწყევლილი ლიფიც შეიძინა თიკომ, მაგრამ მერე ერთი კვირა არავის დაურეკავს და მეც ახლა უკვე მორბენალ სტრიქონში გავუშვი შემდეგი განცხადება (აქ სიტყვა ლარი ღირს):

“მწერალი ეძებს სამუშაოს! ტ: 722514 დათო”  

ჯერ ვიღაც გოგოებმა დარეკეს, ავოიეე, მწერალოო, დამიყვირეს და გამითიშეს, მერე ვიღაც (თურმე ცნობილმა) ასაკოვანმა მწერალმა დამირეკა და რატომ არცხვენ ჩვენს პროფესიას და მოწოდებასო, გამლანძღა და როცა ვიღაც ბიზნესმენმა მისი ბიოგრაფიის დაწერა მთხოვა ფასდაკლებით და ისიც ნისიაზე, საბოლოოდ ჩავიქნიე ხელი, მაგრამ აქ გამოჩნდა ისიც, მეოთხე.

5 ეტაპი: როგორ გამოჩნდა ისიც, მეოთხე

_ ალო, გისმენთ!

_ ბ-ნ დავითს სთხოვეთ!

_ გისმენთ.

_ გამარჯობათ, მე თქვენი განცხადების თაობაზე გირეკავთ.

_ დიახ, დიახ.

_ მაინტერესებს, რა სამუშაოს შესრულება შეგიძლიათ.

_ იცით რა, საერთოდ მწერალი ვარ, მაგრამ ქაღალდებთან დაკვშირებულ ნებისმიერ სამუშაოსაც ავუდივარ.

_ მართო ქაღალდებთან?

_ იცით, გააჩნია კონკრეტულად რა გნებავთ, თორემ... სხვა რაღაცეებსაც ვაკეთებ, მაგალითად...

_ მაშინ, იცით რა, იქნებ ხვალ, დღის თორმეტ საათზე შევხვდეთ მეტრო გოცირიძესთან და იქ მოვითათბიროთ, თუ თქვენ გიხერხდებათ, რა თქმა უნდა.

_ დიახ, დიახ, პრობლემა არაა, მოვალ.

_ კარგით.

_ და როგორ გიცნოთ?

_ ჰე, მე თვითონ გიცნობთ, მწერლებს ხომ განსხვავებული შესახედაობა გაქვთ?!

გამეცინა (სიამაყით) _ მართლა, და მაინც, როგორ გიცნოთ?

_ ყველაზე მძიმეწონოსანი ვინც დაინახო, მე ვარ.

მეორე დღეს, თორმეტის ნახევრიდან მეტროს ამოსასვლელთან ვიდექი. “მძიმეწონოსანმა” რა თქმა უნდა, ვერ მიცნო და მე თვითონ მივედი:

_ უკაცრავად, თქვენ ის ბრძანდებით, აი, გუშინ საღამოს ტელეფონზე რომ ვილაპარაკეთ, აი... განცხადების თაობაზე.

_ აა, დათო ხარ?

_ დიახ, უკაცრავად, თქვენი სახელი?

_ ვახტანგი, ვახო.

ჩვენ მის მანქანაში ჩავსხედით და ნუცუბიძის მეორე პლატოზე ავედით.

ვახტანგის ბინა გემოვნებით იყო მოწყობილი, ეტყობოდა, ფული არ უჭირდა.

_ დათო, სიმართლე გითხრა, ჯერ მინდა დაგაკვირდე, გამომადგები თუ არა, ამიტომ ასეთ რაღაცას გთავაზობ: _ ორი-სამი დღე იარე აქ, დაგაკვირდები, ელემენტარულ დავალებებს მოგცემ და თუ მომეწონე, აგიყვან.

_ და მაინც, რა მევალება?

_ ჯერ-ჯერობით არაფერი. რაც შეეხება ამ ორი დღეს, გამომართვი ეს ასი ლარი, ეს ავანსია, უფრო სწორად, ამ ორი დღის გასამრჯელო.

_ და თუ არ მოგეწონეთ?

_ თუ არ მომეწონე... ჰე, სხვა მწერალს ვიშოვნი, მაგათი მეტი რაა! ისა, მართლა, ერთი შენი რაღაცეები წამომიღე, ვნახო რას წერ, აბა!

მე ჩემი რაღაცეები წავუღე; წაიკითხა და შემაქო:

_ ყოჩაღ, გამოდგები!

ის ასი ლარი, რომელიც სახლში მივიტანე, ზეიმის დასაწყისად იქცა. ჩვენ გამოვთქვით ათასი მოსაზრება, თუ რა შეიძლებოდა მეკეთებინა.

_ შეიძლება რაღაც იდეები მოგაწოდოს და შენ დაგაწერინოს თავისი სახელით! _ მითხრა მამაჩემმა.

_ მე ვფიქრობ, მეცენატია და პირდაპირ ვერ გიბედავს დამარებას და ასე... _ თქვა დედამ.

_ ვინც გინდა ის იყოს, ორ დღეში ასი ლარი!.. რას ამბობ, დათო, ჩათვალე, რომ აგვეწყო ცხოვრება! _ მომეხვია თიკო.

_ აბა რა! სუ რო აგურის ცეხში მამუშაოს... მაგდენი ფული მომცეს და გინდა მათრახი მირტყას! _ დავეთანხმე ცოლს და ოცნება დავიწყე:

1 ოცნება:

თუ ასე გაგრძელდა, ყველა ვალს გავისტუმრებ.

2 ოცნება:

თიკოს ყველაზე კარგ სამშობიაროში დავაწვენ და ბავშვის ოთახს მაგრად მოვაწყობ!

3 ოცნება:

ამ ზაფხულს ზღვაზე წავალთ, მერე იქიდან მთაში, მერე კიდევ სადმე!

4 ოვცნება:

თანდათან რამეს მოვიფიქრებ!

ამ ორ დღეში ისეთი არაფერი გამიკეთებია, უბრალოდ ტელეფონს ვპასუხობდი და ჩემივე სურვილით გავეგზავნე ვახტანგს ბაზარში. მესამე დღეს კი, კარგი ღვინო დამალევინა და ჩემი სამუშაოს რაობაში გამარკვია. მე მევალებოდა:

ა. ყოველ დღე, საღამოს ხუთ საათზე მივსულიყავი ვახტანგთან.

ბ. გამეხადა წელს ზევით.

გ. წამოვწოლილიყავი ტახტზე.

და ვახტანგი დამარტყამდა სპეციალურად დათვის ტყავისაგან დამზადებულ მათრხს.

თითო დარტმაში გადამიხდიდა ათ ლარს.

_ ისეთი იუმორი გაქვთ, კაცი იფიქრებს, მართალს ამბობსო! _ გავუღიმე, თვალს რომ ჩაუკრავენ, ისე.

_ და ვინა თქვა რომ ვხუმრობ? _ გამიღიმა მანაც.

(აქ რა თქმა უნდა პაუზაა, რადგან კულმინაციური წუთია!)

ავხარხარდი; ისიც ამყვა.

_ რა ხუმარა ყოფილხართ. არა, მაინც საიდან მოიფიქრეთ, ჰა, ჰა!

_ ხო, რა ვიცი, იფიქრე, დათო, ჩემი აზრით, ჰი, ჰი, ცუდი სიტყვა არაა. საშუალოდ ათ დარტყმას აიტან დღეში! _ იცინოდა და თვალს არ მაშორებდა.

უცბად შევწყვიტე სიცილი.

_ თქვენ რა, სერიოზულად მეუბნებით?

_ რა შემატყვე ამხელა კაცს არასერიოზულობის?

მე უხმოდ ავდექი და კარისკენ გავემართე. მერე უცბად მივუბრუნდი და ყვირილი დავუწყე. ის ჩუმად მისმენდა, ხმას არ იღებდა, ამან უფრო დამაბნია და გავჩერდი. შევტრიალდი და წავედი.

სახლში უხმოდ მომისმინეს. მერე კი ყველამ საკუთარი აზრი გამოთქვა:

დედაჩემი:

_ ჰო, რა ვიცი, აბა, ვიღაც ავადმყოფი ყოფილა ეგ... რა ხალხს აქვს ფული, ჰა?! ერთი დარტყმა ათი ლარიო? ისე კარგი ფული კია, მარა ცოდო ხარ, სულ გადაგეყვლიფებოდა ეგ ზურგი, ჯობია ისევ სხვა რამე მოძებნო, თან ის ასი ლარი ხო შეგრჩა?!

თიკო: 

_ რა ყველა უნამუსო შენ უნდა შეგეყაროს, რა! ერთი კარგად უნდა მიგებეგვა და ნახავდა. რად გვინდა ეგეთი ფული, შენ თუ დამიავადმყოფდი, ჩემო... მერე რა, არც კაი სამშობიარო მინდა, არც ზღვა, არც არაფერი ჩვენ ვიყოთ კარგად!..

მამა: 

_ ამ ცხოვრების დედაც, რა! კომუნისტების დრო იყოს, ეგეთ ახვარს კი ჩააყუდებდნენ, სადაც საჭიროა, მარა... საქმე რაშია, იცით? სხვა გამოსავალს არც გვიტოვებს ეგ ჩათლახი; იძულებულებს გვხდის... თან აზრზე ხარ. ის ასი ლარი თავიდან როგორ მოგვცა, რომ... ავადმყოფია ვიღაცაა... არადა, ბაზრობაზე ნერვების შლას, მივალ მაგ დამპალთან და რამდენსაც ავიტან, დავარტყმევინებ. ბოლო-ბოლო, ვითომ ძველი დროა, რა! მაგით მე კი არა, თვითონ ის უფრო დამცირდება, თუ მკითხავ!

მე:

_ შენ რატომ უნდა წახვიდე, ვერ გავიგე? თუ ვინმე წავა, ისევ მე წავალ, მე კიდევ არ წავალ ეგ-ღა მაკლია, ვიღაც თავგასიებულს ვარტყმევინო მათრახი, პაშოლ ონ!

ინტიმურ წუთებში კი ცოლმა დაიწუწუნა: _ ისე, რა კარგი იქნებოდა სხვა რამე შემოეთავაზებინა და ზღვაზე წავსულიყავით, არა?!

და მეც გადავწყვიტე: _ ჯანდაბას მაგისი თავიც, წავალ და მირტყას ის მათრახი, მაგრამ მერე რომ?!. პრინციპში, ჩემი გვარი ა იცის და რას გაიგებს, რამდენი მწერალი დათოა?! ცოტა ფულს რომ დავაგროვებ, ერთი მაგრად ვაგინებ, იმ თავის მათრახსაც გადავაწნავ და წამოვალ!

(აქ შეიძლებოდა ეს ამბავი დასრულებულიყო, მაგრამ აქ არ სრულდება!)

6 ეტაპი: უბრალოდ ეტაპი

მეორე დღეს მივაკითხე ვახტანგს; რომ დამინახა ირონიულად ჩაიღიმა და ლამის უკან გამოვბრუნდი, მაგრამ მაინც შევედი.

სანამ მე წელს ზევით ვიხდიდი, კარგად ჭამა და ბოყინით დამადგა თავს.

_ რამდენს გაუძლებ?

_ რა ვიცი, აბა? გეტყვით რა, როცა ვეღარ ავიტან.

მეათემდე მწარედ მირტყამდა, მერე დაიღალა თუ რა იყო, ისე აღარ მტკენია. ორმოცდამეხუთეზე კიდევ მკითხა: _ არ გეყო?

_ არა!

ხუთიც დამარტყა და გაჩერდა, მეტი აღარ შემიძლიაო. მერე საფულე ამოიღო და ფული გადმომითვალა. ნახევარ საათში მთელი ხუთასი ლარი ვიშოვე, _ ეს წარმოუდგენელი იყო!

_ ისე, რაც მეტს დაგარტყამ, ფასდაკლება მეკუთვნის! _ ხარხარებდა ვახო, მე კი ვუბღვერდი და ხმა არ გამიცია.

_ ჰა, ბიჭო, ეგეთები არ იყოს; რას იბღვირები, რო იბღვირები? თუ არ გინდა, იხვეწებიან მწერლები, მითხარი და სხვას ავიყვან.

_ როდის ვიბღვირები, უბრალოდ მტკივა ზურგი რკინა ხომ არა ვარ?!

_ მერე შენც ნაკლები დაგერტყმევინებინა და ეგ იქნებოდა; ჰო, მართლა, ერთ რამეზე უნდა შევთანხმდეთ: თუ შენ ერთ დღეს მაინც გამიცდენ, მერე მელი თვე უფასოდ უნდა იმუშაო, ან სხვას მოვძებნი. 

_ იქნებ რა ხდება?

_ მე არ ვიცი რა ხდება და რა _ არა! არ უნდა გამიცდინო. გაწყობს _ გაწყობს, არა-და, კარგად იყავი!

_ ჰო, კარგი!

სახლში ისე შემხვდნენ, თითქოს ომიდან დავბრუნებულიყავი. ამდენი ფულის დანახვამ ხომ ლამის ყველა გადარია.

_ მოიტა, შვილო, მეც წამოვალ, გვირტყას, ვახოაა ვიღაცაა! _ თქვა მამაჩემმა.

დედამ წუწუნი დაიწყო და ცრემლები ჩამოყარა.

თიკო ჩუმად იყო.

_ თუ ასე გავაგრძელე, მანქანასაც ვიყიდი და ბინასაც! _ გავიფიქრე და ოცნების ოხვრით ამოვიოხრე.

მერე, დღეში, საშუალოდ, ოცი-ოცდახუთი დარტყმა გამომდიოდა. ვახო კმაყოფილი იყო, კმაყოფილი ვიყავით ჩვენც. ერთ დღეს კი, ნათესავი მოვიდა და მიკიბულ-მოკიბულად მთხოვა, აი რა:

_ შვილო, იქნებ ჩემს თამაზისაც გაუხერხო ეგეთი სამსახური; საცოდავი ბიჭი დარდისაგან აღარ არის. უთხარი იმ შენს ხაზეინს, იქნებ ესეც აიყვანოს, სუსტი კი არის, მაგრამ ავიტან დარტყმებსო, ამბობს და რა ვიცი! შენ შემოგევლე, იქნებ დაგვაყენო ფეხზე, შენ დაილოცები! შენი იმედი გვაქვს, ხო იცი, ვალში დარჩენა არ ვიცით ჩვენა!

მე, რა თქმა უნდა, სასტიკად გავაფრთხილე ჩემიანები, აღარავისთვის ეთქვათ, თუ რითი ვშოულობდი ფულს, თამაზი კი მოვიმდურე.

ამასობაში, თითქმის ორ კვირაზე მეტი გავიდა. თიკო მეშვიდე თვეში იყო და ისე ველოდი ჩემს სისხლისა და ხორცის გაჩენას, აღარც მადარდებდა ზურგზე რომ ვეღარ ვწვებოდი. მანქანის ფული მოგროვილი მქონდა უკვე სადაცაა, ვიყიდდი, მაგრამ ვერ გადამეწყვიტა, მანქანა შემეძინა თუ დამემატებინა და ჩემი, საკუთარი ბინა მეყიდა, მაგრამ მოულოდნელად, ნაიარევი დამისივდა, დამიჩირქდა და აუტანელი ტკივილები დამეწყო. უკვე ხუთ დარტყმაზე მეტს ვეღარ ვიტანდი და ვახომ პრეტენზიები გამოთქვა და გაგდებით დამემუქრა.

_ ჩემს მაგივრად სხვა რომ მოვიყვანო დროებით?

_ არა, ან შენ ან სხვას თვითონ მოვძებნი.

_ ბ-ნო ვახტანგ, უკვე აღარ შემიძლია, თუ არ ვიმკურნალე, შეიძლება ისე გამიმიზეზდეს, სისხლის გათეთრებაც კი დამემართოს.

_ მე რაში მაინტერესებს, რა დაგემართება? ჩვენ ხომ შევთანხმდით, რომ არც ერთ დღეს არ გამიცდენდი?! მე ეს დარტყმები კომპლექსურად მჭირდება, თორემ სადისტი კი არა ვარ, ვერ გამიგე?!

სახლში:

_ მოვკლავ, მაგ ნაბოზარს, რა! აზრზე ხარ, როგორ მაჭერს წიხლს?! იცის, რომ ვეღარ ავიტან მეტს და წიხლს მაჭერს. უნამუსოა რა, ეგ ხო კაცი არ არის!

_ მისმინე, რომ უთხრა შვებულება მომეციო?

_ არა, გოგო, რა შვებულება, ერთ დღესაც კი არ გამიშვებს.

_ ჩემი საბრალო!

_ უნდა შევეშვა, რა, აღარ შემიძლია მეტის ატანა, მარტო ფული ხომ არ არის ყველაფერი?

_ იქნებ ცოტაც მოგეთმინა, ბინის ფული მოგვეგროვებინა და ...

_ არ გესმის, არ შემიძლია, აღარ!..

ვახტანგთან:

_ ბ-ნო, ვახო, ვეღარ ვივლი თქვენთან, უკვე აშკარად აღარ შემიძლია ატანა, განა არ მინდა აქ მოსვლა, მაგრამ... აი, აი, ნახეთ რა დრეში მაქვს ზურგი, აი, აქეთ, მარჯვნივ... ააა, ფრთხილად, ჰო, მანდ!

_ მართლა მაგრად დაგჩირქებია; ნუ რას ვიზამთ, მოგვიწევს სხვა კაცის ნახვა, მაგრამ არა უშავს, შენთან მუშაობა სასიამოვნო იყო!

_ გმადლობთ _ ჩემთვისაც! და მერე, თავიდან მიღების შანსი აღარ არის, არა?

_ არა, ჩემი პრინციპი არაა ეგ! თუმცა ერთი ვარიანტია, თუ გინდა სხვა ვაკანსია გამოთავისუფლდა და იქ გადაგიყვან, ოღონდ მთელი დღე ჩემს გვერდით უნდა იყო და დღეში ორასი ლარი გექნება.

_ თანახმა ვარ და რა სამუშაოა?

_ არაა, შენ არა მგონია დათანხმდე, ალბათ იქაც სხვისი პოვნა მომიწევს.

_ კაცო, თქვენ მითხარით და იქნება ვთანხმდები?!

_ არა მგონია, არა.

_ ვაა, თქვენ თქვით და!..

_ მოშარდვისას უნდა დამიჭირო ხოლმე.

მე სიცილი ამივარდა, გრძელი და ცვალებადსიხშირიანი სიცილი, მაგრამ ამჯერად ყვირილი აღარ დამიწყია; რატომღაც ჩემი დასაბადებელი შვილი, საყიდელი ბინა და მანქანა, დასასვენებლად წასასვლელი ზღვა და მთა გამახსენდა და ტუჩები მაღლა ავწიე!..

7 ეტაპი:

_ ბატონმა ვახტანგმა, ხანდახან ისეთი უცნაური წინადადებების შემოთავაზება იცის, გაგიკვირდება ადამიანს, ღმერთმანი...